مشاور و روان‌درمانگر فارسی‌زبان در تورنتو

«مگر دیوانه‌ام؟» در خیلی از خانواده‌ها رفتن پیش مشاور یا تراپیست هنوز با انگ همراه است، و پذیرفتن اینکه حالمان خوب نیست، شبیه ضعف یا ناسپاسی به نظر می‌رسد. روان‌درمانی برچسب زدن به شما نیست. فضایی محرمانه است برای بلند فکر کردن، کنار کسی که برای کمک کردن آموزش دیده است.

آبرو و حریم خانواده. حرف زدن درباره‌ی مشکلات خانه ممکن است حس خیانت به خانواده را بدهد. هیچ حرفی از اتاق درمان بیرون نمی‌رود (به‌جز موارد قانونی که در جلسه‌ی اول توضیح داده می‌شود)، و هیچ‌کس در جامعه‌ی ایرانی نمی‌فهمد که شما به جلسه می‌آیید، مگر خودتان بخواهید.

تعارف در جلسه. طبیعی است که بگویید «خوبم» وقتی خوب نیستید، یا از سر ادب با درمانگر مخالفت نکنید. درمانگری که این زبان را می‌شناسد، به‌آرامی از پشت تعارف عبور می‌کند، و شما هم می‌توانید بی‌آنکه بی‌ادب باشید کنارش بگذارید.

بار مهاجرت. انتظار برای اقامت، شغل یا مدرکی که اینجا به رسمیت شناخته نمی‌شود، تنهایی سال‌های اول، و پدر و مادری که شاید مدت‌ها نتوانید ببینیدشان. خیلی‌ها روی کاغذ موفق‌اند و در درون خسته.

خبرهای ایران. نگرانی دائمی برای عزیزانی که آنجا هستند، فشار دنبال کردن اخبار از راه دور، و سوگی که باید از دور تجربه شود، وقتی نمی‌توانید برای خداحافظی یا مراسم برگردید.

میان دو دنیا. بچه‌ها اغلب زودتر از پدر و مادرشان «کانادایی» می‌شوند: زبان تازه، دوستان تازه، قواعد تازه. والدین گاهی حس می‌کنند فرزندشان را به فرهنگی می‌بازند که خودشان هنوز در حال شناختنش هستند. نوجوانان و جوانان هم انتظارهای هر دو طرف را با خود حمل می‌کنند: موفقیت و نزدیکی به خانواده از یک سو، و استقلال از سوی دیگر.